چشمت

چو كـودك دردسـر ساز است چشمت

چو دريـا مـمـلـو از راز است چشمت

بـيـا شـبـهـاي عشـقـم را سـحر كن

كه خورشيدي سحرساز است چشمت

(كريم شيخي)

فواره ها

فواره ها كه يخ زده بودند، وا شدند

در ناگهان ظهر زمستان رها شدند

تكرارا سربلندي ديرين خويش را

هربار پيش از اينكه نشينند، پا شدند

هرچند شوق بودنشان بسته بود پاي

در راستاي قامت خود جا به جا شدند

فواره هاي ساده كه از ارتفاع روز

در زير بار روشني خويش، تا شدند

فواره هاي تا شده با دسته اي زلال

در دست آفتاب زمستان، عصا شدند

در گير و دار صحبت فواره و عبور

ياران باد وارد اين ماجرا شدند

فواره هاي رم زده در هاي و هوي باد

يك دست، دست هاي بلند دعا شدند

يك عده در عبور خود از ابر و آسمان

در امتداد روشن خود تا خدا شدند

يك عده نيز خسته، در آوردگاه باد

از خويش، با خيال نشستن جدا شدند

فواره ها خلاصه بگويم كه عاقبت

يك عده ما شدند و گروهي شما شدند

(عليرضا سپاهي لائين)

من پاره‌هاي قلبم و در اشك جاري‌ام

خونابه‌اي به وسعت يك زخم كاري‌ام

چون قلب ديرسال تراشيده بر درخت

تنهاترين نشانه‌ي يك يادگاري‌ام

يلداي من كه ثانيه‌ي شوم ساعت است

اي واي بر حكايت شب زنده داري‌ام

زندان شيشه بود جوابم كه چون گلاب

ديدم سزاي خنده‌ي شوم بهاري‌ام

من دست بر كمر زده‌ام از خميدگي

جز دست من نكرده كسي دستياري‌ام

غمزوزه‌ي جراحت گرگم به كوهسار

با درد خويش هم‌نفس بي قراري‌ام

چون سايه‌ي طويل درختم كه در غروب

هر لحظه بيشتر ز تن خود فراري‌ام

بندي به پاي دارم و باري گران به دوش

در حيرتم كه شهره به بي بند و باري‌ام

     غلامرضا شكوهي

مکر دنیا را به مکری تازه بی‌تاثیر کن
زندگی تغییر خواهد کرد، پس تغییر کن

زنده‌ام با آرزوی مرگ، زیرا گفته‌ای
مرگ را از آرزوی زنده‌بودن سیر کن !

خواب دیدم غنچه‌ای روی لبم روییده است
خواب دیدم عاشقم! خواب مرا تعبیر کن

شیر را شرمنده‌ی چشمان آهوها مخواه
یا نهان کن خویشتن را یا مرا زنجیر کن

هرچه ماندم چشم در راه تو، عاشق‌تر شدم
چشم در راهم، بیا ... اما کمی تاخیر کن

(مهدي مظاهري)

فاصله

 با عشق اگر يك دو قدم فاصله دارم
از دست تو اي فاصله، امشب گله دارم

از بس كه غزل گفتم و انداختمش دور
در دور و برم كوه ورق باطله دارم

پيشم بنشين، حرف بزن، هرچه كه خواهي
تا صبح اگر طول كشد حوصله دارم

از نام تو الهام گرفتم اگر اين سان
از سقف غزل بارشي از چلچله دارم

هم مسأله باران شده از آمدنت شعر
هم از قدمت پاسخ هر مسأله دارم

من صاعقه ام، برقم و توفانم و سيلاب
من روح نه، آيينه اي از زلزله دارم

عيد آمده، اي شاه، بهاريّه شنيدي
از دست تو اين حال خوشم را صله دارم

( عباس سودايي )

سنگفرش

ای سنگفرش راه که شبهای بی سحر
تک بوسه های پای مرا نوش کرده ای
ای سنگفرش راه که در تلخی سکوت
آواز گام های مرا گوش کرده ای
هر رهگذر از روی تو بگذشت و دور شد
جز من که سالها کنار تو مانده ام
بر روی سنگ های تو با پای خسته...آه!
عمری بخیره پیکر خود را کشانده ام
ای سنگفرش هیچ در این تیره شام ژرف
آواز آشنای کسی را شنیده ای؟
در جستجوی او به کجا تن کشم،دگر
ای سنگفرش گمشده ام را ندیده ای؟

(نصرت رحماني)

غم اين خفته ي چند


مي‌روي بعد تو پاي سفرم مي‌شكند ‏
‏مهره به مهره تمام كمرم مي‌شكند ‏

‎ ‎مرگ مي‌آيد و در آينه‌ها مي‌بينم ‏
‏زندگي مثل پلي پشت سرم مي‌شكند ‏

چار ديوار اتاق از تو و عكست خالي است ‏
‏يك به يك خاطره‌ها دور و برم مي‌شكند ‏‎ ‎

من كه مغرورترين شاعر شهرم بودم ‏
به زمين مي‌خورم و بال و پرم مي‌شكند ‏

نقشه‌ها داشت برايم پدر پيرم ‏‎...‎آه ‏
‏بغض من پاي سكوت پدرم مي‌شكند ‏

‎هيچ كس مثل تو در سينه خود سنگ نداشت ‏
‏بعد از اين هرچه كه من دل ببرم مي‌شكند ‏

‎* ‎

مي تراود مهتاب، غم اين خفته چند ‏
خواب در پنجره چشم ترم مي‌شكند‎...‎در جهان تو

(رضا نيکوکار‏)
 

دل من

بيا كه از تب عشق تو آب شد دل من
دچار درد و غمي بيحساب شد دل من
 

براي شعله شدن آفريده شد چشمت
براي ذوب شدن انتخاب شد دل من
 

چقدر عشق تو سازنده است و ويرانگر!
سر توباد سلامت خراب شد دل من
 

صداي مخملي و نازك تو را كه شنيد
براي ناز كشيدن مجاب شد دل من
 

هميشه لال ترين بود و بي ترانه ترين
به يك اشاره تو شعر ناب شد دل من
 

افق! چه خال قشنگي است روي گونه ي تو
به محض ديدن تو نكته ياب شد دل من

(يوسف شيردژم، فسا)
 

خون خدا

 

مي خواست كفر افكند از جوش؛ كعبه را
تـا اهـل ديـن كـنند فـرامـوش، كعبه را

بگرفت جا به دامن كرب و بلا، حسين
با درد و غم نمـود هم آغوش، كعبه را

شد زنده دين حق ز قيامش، اگر چه كرد
انـدر عـزاي خـويش سـيه پـوش، كعبه را

خـون خـدا به كـرب و بلا مـوج مي زند
بينم و ليك ساكت و خاموش، كعبه را

بوي خوشي كه مي وزد از تربت حسين
گـويي كـه برده تا ابـد از هـوش، كعبه را

بنگر مقـام و رتبه كـه در پيش كربلا
شد حلقه ارادت در گوش، كعبه را

از بـس كه اشـك ريخـته در مـاتم حسـين
چون زمزم است چشمه پر جوش كعبه را

يا نيست جز خيال شه كربلا به سر
يـا خاطـرم نمـوده فرامـوش، كعبه را

 

حسين آهي
 

براي مشاهده ي بقيه اشعار به ادامه مطلب مراجعه كنيد :