این روزها که می‌گذرد، جور دیگرم

دیگر خیال و فکر تو افتاده از سرم

دیـگر دلـم بـرای تـو پـرپـر نـمی‌زند

دیـگر کـلاغ رفـتـه بـه جلـد کبوترم

دیگر خودم برای خودم شام می‌پزم

دیگر خودم برای خودم هدیه می‌خرم

دیگر بلدشـدم که خداحافـظی کنم

دیگر بلدشدم که بهـانـه نـیـاورم

اسمت چه بود؟ آه از این پرتی حواس

این روزها من اسم کسی را نمی‌برم

این روزها شبیه «رضا»های سابقم

هـرچـند بـدتـرم ولـی از قـبل بهترم

من شعر می‌نویسم و سیگار می‌کشم

تو دود می‌شوی و من از خواب می‌پرم


 - رضا کیاسالار -

پل گيشا

دخترك گل فروش

هر روز آرزو ميكرد

كاش چراغ راهنما

هيچوقت سبز نميشد.

شهرام پور رستم

در مدح مولا علي (ع) :

گلبانگ حق

نَفَس جاري و جانپرور عشق است علي (ع)

روح پرواز به بال و پر عشق است علي (ع)

معني آيه ي جاويد سفرنامه ي نور

غزل منتخب دفتر عشق است علي (ع)

نور سيّال حقيقت ز كران تا به كران

شور گلبانگ حق از حنجر عشق است علي (ع)

روشنانِ فلكي را به سراپرده ي غيب

دُرد بخش از قدح كوثر عشق است علي (ع)

به غزا تيغ دو دَم، باز دهان كرد و سرود

عاشقان را كه يل سنگر عشق است علي (ع)

نكند پند كسي گوش، دل عاشق من

خطبه خوان تا به سر منبر عشق است علي (ع)

عشق، تاج سر مردان الهي است اگر

به خداوند كه تاج سر عشق است علي (ع)

"خوش عمل" راه به سرمنزل عزت نبرم

تا نگويد دل من : رهبر عشق است علي (ع)

(عباس خوش عمل)

چشمت

چو كـودك دردسـر ساز است چشمت

چو دريـا مـمـلـو از راز است چشمت

بـيـا شـبـهـاي عشـقـم را سـحر كن

كه خورشيدي سحرساز است چشمت

(كريم شيخي)

فواره ها

فواره ها كه يخ زده بودند، وا شدند

در ناگهان ظهر زمستان رها شدند

تكرارا سربلندي ديرين خويش را

هربار پيش از اينكه نشينند، پا شدند

هرچند شوق بودنشان بسته بود پاي

در راستاي قامت خود جا به جا شدند

فواره هاي ساده كه از ارتفاع روز

در زير بار روشني خويش، تا شدند

فواره هاي تا شده با دسته اي زلال

در دست آفتاب زمستان، عصا شدند

در گير و دار صحبت فواره و عبور

ياران باد وارد اين ماجرا شدند

فواره هاي رم زده در هاي و هوي باد

يك دست، دست هاي بلند دعا شدند

يك عده در عبور خود از ابر و آسمان

در امتداد روشن خود تا خدا شدند

يك عده نيز خسته، در آوردگاه باد

از خويش، با خيال نشستن جدا شدند

فواره ها خلاصه بگويم كه عاقبت

يك عده ما شدند و گروهي شما شدند

(عليرضا سپاهي لائين)

من پاره‌هاي قلبم و در اشك جاري‌ام

خونابه‌اي به وسعت يك زخم كاري‌ام

چون قلب ديرسال تراشيده بر درخت

تنهاترين نشانه‌ي يك يادگاري‌ام

يلداي من كه ثانيه‌ي شوم ساعت است

اي واي بر حكايت شب زنده داري‌ام

زندان شيشه بود جوابم كه چون گلاب

ديدم سزاي خنده‌ي شوم بهاري‌ام

من دست بر كمر زده‌ام از خميدگي

جز دست من نكرده كسي دستياري‌ام

غمزوزه‌ي جراحت گرگم به كوهسار

با درد خويش هم‌نفس بي قراري‌ام

چون سايه‌ي طويل درختم كه در غروب

هر لحظه بيشتر ز تن خود فراري‌ام

بندي به پاي دارم و باري گران به دوش

در حيرتم كه شهره به بي بند و باري‌ام

     غلامرضا شكوهي

مکر دنیا را به مکری تازه بی‌تاثیر کن
زندگی تغییر خواهد کرد، پس تغییر کن

زنده‌ام با آرزوی مرگ، زیرا گفته‌ای
مرگ را از آرزوی زنده‌بودن سیر کن !

خواب دیدم غنچه‌ای روی لبم روییده است
خواب دیدم عاشقم! خواب مرا تعبیر کن

شیر را شرمنده‌ی چشمان آهوها مخواه
یا نهان کن خویشتن را یا مرا زنجیر کن

هرچه ماندم چشم در راه تو، عاشق‌تر شدم
چشم در راهم، بیا ... اما کمی تاخیر کن

(مهدي مظاهري)

فاصله

 با عشق اگر يك دو قدم فاصله دارم
از دست تو اي فاصله، امشب گله دارم

از بس كه غزل گفتم و انداختمش دور
در دور و برم كوه ورق باطله دارم

پيشم بنشين، حرف بزن، هرچه كه خواهي
تا صبح اگر طول كشد حوصله دارم

از نام تو الهام گرفتم اگر اين سان
از سقف غزل بارشي از چلچله دارم

هم مسأله باران شده از آمدنت شعر
هم از قدمت پاسخ هر مسأله دارم

من صاعقه ام، برقم و توفانم و سيلاب
من روح نه، آيينه اي از زلزله دارم

عيد آمده، اي شاه، بهاريّه شنيدي
از دست تو اين حال خوشم را صله دارم

( عباس سودايي )

سنگفرش

ای سنگفرش راه که شبهای بی سحر
تک بوسه های پای مرا نوش کرده ای
ای سنگفرش راه که در تلخی سکوت
آواز گام های مرا گوش کرده ای
هر رهگذر از روی تو بگذشت و دور شد
جز من که سالها کنار تو مانده ام
بر روی سنگ های تو با پای خسته...آه!
عمری بخیره پیکر خود را کشانده ام
ای سنگفرش هیچ در این تیره شام ژرف
آواز آشنای کسی را شنیده ای؟
در جستجوی او به کجا تن کشم،دگر
ای سنگفرش گمشده ام را ندیده ای؟

(نصرت رحماني)